Wróciłeś z emigracji? Sprawdź, czy nie tracisz pieniędzy z drugiej emerytury

Osoby, które przez kilka lat pracowały w Wielkiej Brytanii, a następnie wróciły do Polski, mogą posiadać uprawnienia do świadczenia emerytalnego z obu państw. Nie jest przy tym konieczne, aby cała kariera zawodowa przebiegała w jednym kraju. Znaczenie mają zarówno okresy ubezpieczenia, jak i przepisy regulujące koordynację zabezpieczenia społecznego.

Pierwszym krokiem powinno być sprawdzenie historii National Insurance. To brytyjski system składek i zaliczanych okresów ubezpieczenia, na podstawie którego ustala się uprawnienia do państwowej emerytury. Samo przepracowanie określonej liczby lat nie gwarantuje, że wszystkie zostaną uznane za lata kwalifikujące.

W brytyjskim rejestrze mogą występować przerwy, niepełne okresy składkowe lub lata, za które przyznano odpowiednie zaliczenia. Dlatego osoba przekonana, że pracowała dziewięć lat, powinna sprawdzić, ile lat kwalifikujących rzeczywiście widnieje w jej dokumentacji. Może się okazać, że historia ubezpieczenia wygląda inaczej, niż wynika to z dat zatrudnienia.

Jak sprawdzić brytyjskie składki emerytalne?

Brytyjski urząd HM Revenue and Customs udostępnia usługę Check your National Insurance record. Pozwala ona ustalić, które lata zostały zaliczone do okresu uprawniającego do emerytury, a także sprawdzić ewentualne braki. Dostęp do informacji wymaga zalogowania oraz, w razie potrzeby, potwierdzenia tożsamości.

Warto sprawdzić również prognozę emerytalną udostępnianą przez brytyjską administrację. Dzięki niej można uzyskać informację o przewidywanej wysokości świadczenia oraz terminie osiągnięcia wieku emerytalnego. Należy jednak pamiętać, że dane w systemie mogą wymagać uzupełnienia o okresy ubezpieczenia z zagranicy.

Jakie informacje można sprawdzić?

Brakuje roku do brytyjskiej emerytury? Polski staż może rozwiązać problem

Standardowym warunkiem nabycia prawa do nowej brytyjskiej emerytury jest posiadanie przynajmniej dziesięciu lat kwalifikujących. Osoby, które zgromadziły dziewięć takich lat, mogą jednak skorzystać z zasad uwzględniania okresów ubezpieczenia w innych państwach. Dotyczy to między innymi odpowiednich okresów ubezpieczenia w Polsce.

Przykładowo ktoś, kto posiada dziewięć lat kwalifikujących w Wielkiej Brytanii oraz kolejnych dwadzieścia lat ubezpieczenia w Polsce, może spełniać warunek stażowy wymagany do brytyjskiej emerytury. Brytyjski urząd bierze pod uwagę odpowiednie zagraniczne okresy, aby ustalić prawo do świadczenia. Nie zwiększa jednak automatycznie jego wysokości o składki odprowadzane w Polsce.

W rezultacie możliwe jest otrzymywanie dwóch emerytur, których wysokość ustalają właściwe instytucje. Jedna wypłacana jest za uprawnienia wynikające z polskiego systemu, druga z brytyjskiego. Różne mogą być terminy ich przyznania, zasady obliczenia oraz wysokość wypłat.

Czy opłaca się dopłacić brakujący rok składek w Wielkiej Brytanii?

Brytyjski system dopuszcza w określonych przypadkach uzupełnianie brakujących lat poprzez dobrowolne składki National Insurance. Nie oznacza to jednak, że każda osoba może po prostu zapłacić za brakujący rok i automatycznie otrzymać wyższą emeryturę. Przed podjęciem decyzji trzeba sprawdzić zarówno możliwość dokonania wpłaty, jak i jej rzeczywisty wpływ na przyszłe świadczenie.

Szczególnie istotne są zmiany obowiązujące od 6 kwietnia 2026 roku. Zaostrzono zasady opłacania dobrowolnych składek przez osoby przebywające za granicą, w tym warunki dotyczące odpowiednio długiego wcześniejszego związku z brytyjskim systemem. W przypadku nowych wniosków o opłacanie składek klasy 3 za przyszłe okresy spędzone za granicą wymagane jest co do zasady 10 kolejnych lat zamieszkania w Wielkiej Brytanii albo 10 odpowiednich lat kwalifikujących w systemie National Insurance.

Nie należy zatem zakładać, że dziewięć lat pracy automatycznie daje możliwość wykupienia dziesiątego roku na dowolnych warunkach. Inne zasady mogą dotyczyć uzupełniania historycznych braków składkowych, a inne przyszłych okresów przebywania poza Wielką Brytanią. Decyzję najlepiej podjąć dopiero po uzyskaniu indywidualnej informacji z brytyjskiego urzędu.

Dwie emerytury z Polski i Wielkiej Brytanii. Jak je otrzymać?

Osoba mieszkająca w Polsce może złożyć wniosek o brytyjskie świadczenie za pośrednictwem ZUS. Instytucja przekaże odpowiednie informacje do strony brytyjskiej, która rozpatrzy prawo do świadczenia. Ostateczna decyzja o przyznaniu brytyjskiej emerytury należy do właściwego urzędu w Wielkiej Brytanii.

ZUS wskazuje, że sprawy emerytalne związane z okresami ubezpieczenia w Wielkiej Brytanii obsługuje wyspecjalizowany oddział w Gdańsku. Nie oznacza to jednak konieczności osobistego wyjazdu do tego miasta. Mieszkaniec Polski może złożyć dokumenty również za pośrednictwem odpowiedniej placówki ZUS.

Trzeba również uwzględnić różnice w wieku emerytalnym. Uzyskanie prawa do polskiej emerytury nie oznacza automatycznego rozpoczęcia wypłaty świadczenia z Wielkiej Brytanii. Brytyjski wiek emerytalny jest stopniowo podnoszony z 66 do 67 lat, dlatego termin wypłaty zależy od daty urodzenia.

Jak przygotować się do złożenia wniosku o emeryturę z UK?

Osoby posiadające okresy ubezpieczenia w Wielkiej Brytanii powinny wcześniej zgromadzić dokumenty oraz sprawdzić dane zapisane w brytyjskich rejestrach. Ułatwi to ustalenie stażu i ograniczy ryzyko dodatkowej korespondencji z urzędami. Szczególnie istotne jest prawidłowe wskazanie wszystkich okresów zatrudnienia i ubezpieczenia.

Przed złożeniem wniosku warto przygotować:

Najważniejsze, aby nie rezygnować z ubiegania się o świadczenie wyłącznie dlatego, że brytyjski staż jest krótszy niż dziesięć lat. Dla wielu byłych emigrantów decydujące może być uwzględnienie okresów ubezpieczenia zgromadzonych w Polsce. Ostateczne uprawnienia i wysokość emerytury trzeba jednak ustalić indywidualnie.