W budynkach wielorodzinnych ciepło nie zatrzymuje się na granicy mieszkania. Przenika przez ściany, stropy, piony instalacyjne i inne elementy konstrukcji. Oznacza to, że lokal z zakręconymi grzejnikami może utrzymywać stosunkowo wysoką temperaturę dzięki ogrzewaniu sąsiednich pomieszczeń.
Największe znaczenie ma to w budynkach, w których mieszkania znajdują się między innymi ogrzewanymi lokalami. Ich mieszkańcy mogą potrzebować mniej energii z własnych grzejników niż osoby zajmujące lokale narożne, położone na ostatniej kondygnacji lub nad nieogrzewanymi pomieszczeniami. Różnice mogą występować nawet przy podobnych nawykach mieszkańców.
Właśnie dlatego indywidualne wskazania urządzeń nie zawsze odzwierciedlają całość korzyści z ogrzewania. System rozliczeniowy musi uwzględniać zarówno zużycie przypisane poszczególnym lokalom, jak i funkcjonowanie całej instalacji.
Podzielnik nie jest licznikiem ciepła. To ważna różnica
Wiele osób traktuje urządzenie zamontowane na kaloryferze jak zwykły licznik energii. Tymczasem podzielnik kosztów ogrzewania nie mierzy ilości ciepła w gigadżulach ani kilowatogodzinach. Jego wskazania służą do ustalenia udziału danego grzejnika w podziale kosztów zgodnie z przyjętą metodą.
Na różnicę tę zwraca uwagę Główny Urząd Miar. Podzielniki nie są przyrządami pomiarowymi w rozumieniu przepisów prawa o miarach. Ich odczyty trzeba interpretować z uwzględnieniem parametrów instalacji i zasad rozliczania przyjętych dla konkretnego budynku.
W praktyce oznacza to, że nawet bardzo niskie wskazania nie muszą prowadzić do niskiego rachunku końcowego. Mieszkaniec płaci bowiem nie tylko za część kosztów przypisaną na podstawie odczytów, ale również za inne elementy kosztów ogrzewania.
Minimalne i maksymalne koszty ogrzewania. Co zmieniają limity?
Przepisy dotyczące rozliczania ogrzewania przewidują określanie minimalnych i maksymalnych kosztów zmiennych w systemach wykorzystujących podzielniki. Ich zadaniem jest ograniczenie skrajnych różnic w rozliczeniach między lokalami.
Dolna granica ma zapobiegać sytuacjom, w których mieszkaniec korzystający pośrednio z ciepła pochodzącego od sąsiadów ponosi znikomy udział w kosztach zmiennych. Górna granica ma natomiast ograniczać nadmierne obciążenia wynikające z przyjętej metody rozliczania.
Nie oznacza to, że wszędzie obowiązuje identyczny procentowy limit. Szczegółowe wyliczenia zależą od warunków technicznych budynku oraz regulaminu. Przykładem jest warszawska Spółdzielnia Mieszkaniowa „Górczewska”, która określa minimalny koszt zmienny na poziomie 20 proc., a maksymalny na poziomie 250 proc. średniej jednostkowej wartości kosztów w budynku.
Warto przy tym podkreślić, że maksymalny koszt zmienny nie jest limitem całego rachunku za ogrzewanie. Opłata końcowa może obejmować również inne pozycje wynikające z zasad rozliczania ciepła.
Nowe urządzenia w mieszkaniach. Zbliża się ustawowy termin
Kolejna zmiana jest związana z urządzeniami służącymi do rozliczania ogrzewania i ciepłej wody użytkowej. Do 1 stycznia 2027 roku właściciele i zarządcy budynków wielolokalowych mają zakończyć wymagane przepisami dostosowanie starszych urządzeń do zdalnego odczytu.
Zmiana obejmuje odpowiednie ciepłomierze, podzielniki kosztów ogrzewania i wodomierze mierzące zużycie ciepłej wody. W wielu przypadkach oznacza to konieczność wymiany dotychczasowych urządzeń na nowsze modele.
Nowy system ma pozwalać na odczytywanie danych bez bezpośredniego dostępu pracownika do mieszkania. Ma również ułatwiać przekazywanie informacji o zużyciu oraz kontrolę prawidłowości rozliczeń.
Nie oznacza to jednak, że każde mieszkanie w Polsce musi otrzymać identyczny zestaw urządzeń. Znaczenie mają rodzaj instalacji, wykonalność techniczna i opłacalność określonych rozwiązań.
Co zrobić, gdy rachunek za ciepło wydaje się zawyżony?
Pierwszym krokiem jest sprawdzenie regulaminu rozliczania kosztów ogrzewania. Mieszkaniec powinien ustalić, jaka część rachunku została naliczona na podstawie wskazań urządzeń, jaka wynika z kosztów stałych, a jaka z zasad dotyczących kosztów minimalnych lub maksymalnych.
Kolejnym działaniem może być wystąpienie do zarządcy o wyjaśnienie rozliczenia. Warto poprosić o wskazanie okresu rozliczeniowego, danych wykorzystanych do obliczeń, zastosowanych współczynników i podstawy ewentualnej korekty.
Jeżeli mieszkanie znajduje się w zasobach spółdzielni, osoby uprawnione mogą żądać przedstawienia kalkulacji wysokości opłat. Zasady kwestionowania naliczonych należności wynikają między innymi z ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.
Nie każda wyższa należność oznacza błąd. Rachunek może wzrosnąć z powodu wyższych kosztów zakupu ciepła, zmiany zaliczek lub odmiennego podziału wydatków między lokale. Właśnie dlatego ocena rozliczenia powinna opierać się na konkretnych danych, a nie wyłącznie na wskazaniach jednego podzielnika.
Czy nadal warto oszczędzać na ogrzewaniu?
Ograniczanie nadmiernego zużycia ciepła nadal może obniżać koszty. Nie oznacza jednak, że najbardziej radykalne metody oszczędzania są zawsze korzystne dla mieszkańca i całego budynku.
Nadmierne wychładzanie pomieszczeń zwiększa ryzyko kondensacji wilgoci i rozwoju pleśni. Może również powodować, że więcej energii będzie potrzebne do ogrzewania sąsiednich lokali.
Nowe praktyki rozliczeniowe nie eliminują korzyści z racjonalnego korzystania z ogrzewania. Zmieniają natomiast sposób podziału kosztów, których nie da się przypisać wyłącznie do jednego mieszkania.
Dlatego przed kolejnym rozliczeniem warto sprawdzić zasady obowiązujące w swojej spółdzielni. To one, obok rzeczywistych kosztów zakupu energii, zdecydują o wysokości należności.
Komentarze (0)